Vandaag was de allerlaatste dag van mijn Michelangelo “stembevrijding” opleiding bij Jan Kortie. Een half jaar lang leerde ik zingen – naja, “zingen”?! – zonder na te denken en gehoor te geven aan wat er in me opkwam. Met als persoonlijk leerdoel: me vrij te voelen. Om me niet te laten remmen door wat andere mensen van me denken. En da’s makkelijker gezegd dan gegaan.

Dus ademen, staan en gaan met die banaan. Wat een oefening in loslaten! Pffffft….!! Soms kwamen er verschrikkelijke (ja ik weet het: oordeel) dingen op en schaamde ik me dood. Maar “alles is muziek”, aldus Jan Kortie. Dus ja, ook die ‘valse’ noten. En o wat voelt het bevrijdend om boosheid, frustratie of verdriet er lekker uit te brullen.

En vandaag… vandaag mocht ik oogsten. Ik had geen verwachtingen, ging staan en liet gebeuren wat er wilde gebeuren, zoals ik geleerd had. Het werd een waar concert en aan het einde nam ik voor het eerst dankbaar mijn applaus in ontvangst. Ik had alles gegeven. No holding back. Helemaal opgegaan in mijn lied. Niet bang voor scheve blikken. Vol overgave gezongen. Met woorden, hoge en lage tonen, een praatstem, valse harde uithalen en zuivere zachte momentjes. Mijn unieke lied. Meer en meer lukt het me deze wijze van leven en zijn mee te nemen in mijn dagelijkse leven. Gehoor te geven aan wat op dat moment voelt. Te gaan met de flow. Met de stroom mee. Met alles wat zich aandient. Het geluk én de pijn. Lelijk en mooi. Dat alles er mag zijn. Zoals het bedoeld is. Een verademing. Dank, Marjo, team Jan Kortie.

Lees ook:
Lachmeditatie in het Vondelpark