Nou… Daar lag ik dan deze ochtend. Schaterlachend in het Vondelpark. Samen met 5 andere onbekende vrouwen. Contact makend met mijn ‘onbezorgde, blije innerlijke kind’ door gewoon onbeschaamd en zo gek en luid als ik wilde, te lachen. En verrek, het ging helemaal vanzelf. Inclusief hoestbuien en die heerlijke o-help-ik-kan-niet-meer-buikpijn. Er kwam nog een hardloper naast ons liggen. ‘Mag ik meedoen?’ ‘Tuurlijk mevrouw.’

Met een vrij gevoel van binnen en aanhoudende glimlach stapte ik een half uurtje later weer op de fiets naar huis. Onderweg bij het stoplicht kreeg ik nog wat rare blikken van fietsers toen ik hard moest lachen om een man die op een maffe manier met zijn armen onder zijn trui over straat rende (dronken?), harder dan ik normaal zou doen. Whatever. Dit was lekker. Dit ga ik vaker doen! Als je zin hebt overigens: dagelijks om 9:00, bij de fontein dus. Hartje ‪#‎Vondelpark‬.

Lees ook:
De aanstekelijkste lach ever