Alle berichten in de categorie persoonlijk
Terug naar alle berichten
opnieuw zoeken
bekijk alle berichten in
alle berichten in
Voer een zoekwoord in
Geef zoekwoord

Wat als…

Ik herinner me een moment dat ik in de bioscoop zat met een date, jaren geleden. De Russische arthouse film was halverwege en ineens voelde ik een ongelofelijke drang om mijn hoofd op zijn schouder te leggen. Het was een bijna ondraaglijke neiging. (Daarom heb ik 'm waarschijnlijk ook onthouden.)

Mijn hoofd voelde zo ontzettend zwaar. En het leek me zooo fijn. Maar ik durfde niet. En dus hield ik uit alle macht m'n hoofd stijf op m'n romp, met als gevolg dat ik de toch al onbegrijpelijke film totaal niet meer volgde en enkel nog bezig was mijn nekkramp en zware hoofd onder controle te houden. Minuten lang. Tot het moment dat ik uitgeput toegaf aan de zwaartekracht. En baf, daar lag ie.

Een soortgelijke ervaring had ik tijdens Kerstmis dit jaar. Ik wandelde met m'n familie over een dijk. En ineens voelde ik de neiging om m'n vaders hand te pakken. Maar ik was toch geen kleuter? Zoiets deed ik anders nooit. En wat zou de rest van mijn familie wel niet denken? Allerlei scenario's schoten door m'n hoofd.

Ik besloot alles los te laten en gewoon de impuls te volgen als ie zich weer zou aandienen. En zonder na te denken, zonder moeite, zonder dat ik het zelf ook maar enigszins kon of wilde sturen, ging m'n hand als vanzelf richting de zijne. En ja, ik werd er een beetje emotioneel van. Maar het voelde goed. Het was liefde die wilde stromen, en dat deed het. 

Hoe vaak hebben we als mens niet van dergelijke impulsen, die we onderdrukken? Al lijkt de impuls nog zo nietig en onbelangrijk. Of het nou een emotie of een handeling is. Waarom?

En wat als we eens wat vaker zouden toegeven aan dergelijke impulsen? Die o zo natuurlijke neigingen om liefde te laten stromen. Om die ene hand te pakken, een complimentje te geven aan een vreemde op straat, om te huilen, te schreeuwen, te zingen, te dansen, te vertellen dat je van iemand houdt.. Met de stroom mee, in plaats van er tegenin gaan. Wat zou er dan gebeuren? 

Wat als... je jezelf eens wat vaker...zou laten gaan.

Nieuw avontuur: Vipassana meditatie in Amsterdam

Midden in het centrum van Amsterdam, in een klein zijstraatje van de Nes, staat 1-hoog een grote gouden Buddha in een kamer die ooit waarschijnlijk een doodgewone huiskamer was. Hier woont en doceert Adi, mijn nieuwe meditatieleraar. 

Elke dinsdagavond beoefen ik deze zomer bij Stiching 'Dhammadipa' Vipassana meditatie. Vanaf het eerste moment ben ik fan van Adi en zijn huiskamertempel. Bij binnenkomst voel ik me al rustiger en alerter worden. Er hangt een sfeer van aandacht en stilte in de lucht. En terwijl ik daar zo zit, in de ietwat bedompte ruimte op de gele vloerbedekking ('voelen, voelen, dit is voelen') en ik hoor door een klein openstaand raampje de stadsgeluiden ('horen, horen, dit is horen'), heb ik even ..lees meer

Persoonlijk: het avontuur Stembevrijding bij Jan Kortie

Vandaag was de allerlaatste dag van mijn Michelangelo "stembevrijding" opleiding bij Jan Kortie. Een half jaar lang leerde ik zingen - naja, "zingen"?! - zonder na te denken en gehoor te geven aan wat er in me opkwam. Met als persoonlijk leerdoel: me vrij te voelen. Om me niet te laten remmen door wat andere mensen van me denken. En da's makkelijker gezegd dan gegaan.

Dus ademen, staan en gaan met die banaan. Wat een oefening in loslaten! Pffffft....!! Soms kwamen er verschrikkelijke (ja ik weet het: oordeel) dingen op en schaamde ik me dood. Maar "alles is ..lees meer

Lachwekkend avontuur: Vondelpark lachmeditatie

Nou... Daar lag ik dan deze ochtend. Schaterlachend in het Vondelpark. Samen met 5 andere onbekende vrouwen. Contact makend met mijn 'onbezorgde, blije innerlijke kind' door gewoon onbeschaamd en zo gek en luid als ik wilde, te lachen. En verrek, het ging helemaal vanzelf. Inclusief hoestbuien en die heerlijke o-help-ik-kan-niet-meer-buikpijn. Er kwam nog een hardloper naast ons liggen. 'Mag ik meedoen?' 'Tuurlijk mevrouw.'

Met een vrij gevoel ..lees meer

Burn-out interview – Claire (34): ”Ik legde de lat heel hoog voor mezelf”

Wanneer heb je voor het laatst een nacht écht goed geslapen? Zonder slaappillen? Neem je wel eens een avondje voor jezelf? Ervaar je veel stress op je werk? En hoe vaak heb je die hoofdpijn eigenlijk? Het zijn vragen die ik regelmatig stel aan gestresste vrienden en cliënten. Een kleine check-up. Want de burn-out is levende in mijn omgeving.

Te vaak hoor ik over jonge (25-35) mannen en vrouwen die op een dag in elkaar klappen en het ene been niet meer voor het andere krijgen. Dat is het nare van de burn-out. Die overvalt je. Je kunt stress-signalen heel lang negeren en doordenderen met drukte en deadlines. Een jong lichaam kan best wat hebben. Maar soms is de koek ineens op. Het lichaam is opgebrand. En dat is niet voor mietjes.  ..lees meer

Wensen: zo doe je dat! Realiseer je droom in 5 stappen

Toen ik na een verbroken relatie een jaar lang letterlijk driehoog achter op een vochtige zolderkamer verbleef begon ik zo naar een andere woning te verlangen, dat ik op een avond de straat op vluchtte. Hunkerend naar iets nieuws fietste ik kriskras over de grachten en fantaseerde er op los over mijn toekomstige droomhuis. Bij thuiskomst schreef ik een 'wensgedicht' over een appartement in Amsterdam, inclusief details zoals vierkante meters, huurprijs en balkon. Een paar maanden later werd ik gebeld door mijn oude huisbaas: of ik ..lees meer

Puur geluk

Net tussen de regenbuien door naar huis fietsen, onverwachts getrakteerd worden op een zalige viscurry -als lunch-, me de ballen uit mijn broek lachen tijdens een avondje stand-upcomedy, in 3 minuten 3 topaankopen doen in de uitverkoop, succesvol afdingen, me keihard laten natregenen, het vooruitzicht van een verre reis, het herindelen en opruimen van een kast, na een dag hard werken belanden op een zonnige domibo..

Zomaar een aantal fijne momenten uit mijn leven van de afgelopen week. En wat zijn jouw geluksmomenten? Koester ze, deel ze en herleef ze. Dan worden het er vanzelf steeds meer.

 

Het boek dat mijn leven veranderde en misschien het jouwe ook?

Ik kon mijn ogen niet geloven. Voor me lag een klein notitieboekje met daarin een tiental gedroogde klavertjes geplakt. Geen gewone drie bladerige klaver, maar klavertjes vier, vijf en zelfs zes en zeven! Nu ik dit opschrijf geloof ik het zelf nauwelijks meer. Het is namelijk alweer zo'n tien jaar geleden dat fotografe en naamgenoot Eveline mij haar notitieboekje liet zien.

Het geheim achter de groene vingers van Eveline? Ze had het zelfhulpboek ..lees meer

Vaderdaggeschenk

Ik kreeg onlangs een mailtje van mijn vader. ''Wat doe je woensdagavond? Ik ben van plan om bij jou langs te komen om jouw verstopte afvoer alsnog weer gangbaar te maken.''

Ik kan leukere redenen bedenken om weer eens af te spreken met je dochter, maar daar was hij dus die betreffende woensdagavond. In werkkleding en mét ontstoppingsgereedschap. Het enige wat ik van hem mocht doen was toekijken hoe hij twee uur lang op zijn knieën geduldig alle blubber-ellende uit mijn afvoer trok. Ik voelde me een beetje opgelaten en riep steeds ..lees meer